Zmarł Henryk Bednarski, płocczanin, jeden z pierwszych ratowników Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego i wybitny polski taternik
29 maja 1945 roku w Traunstein (Bawaria) zmarł Henryk Bednarski – rodowity płocczanin, jeden z pionierów polskiego taternictwa i narciarstwa wysokogórskiego, a także jeden z pierwszych ratowników TOPR. Z zawodu murarz, przez kilkadziesiąt lat związany z Zakopanem, dokonał wielu pierwszych wejść i zimowych ascensji w Tatrach. Zmarł krótko po wyzwoleniu z obozu koncentracyjnego na zapalenie płuc, w amerykańskim szpitalu.
Osoby · 29 maja 1945
Opis wydarzenia
Henryk Bednarski urodził się 11 grudnia 1882 roku w Płocku. W młodości związany był z ruchem socjalistycznym (PPS), przez co w 1903 roku musiał uciekać z rodzinnego miasta, by uniknąć aresztowania. Osiedlił się w Zakopanem, gdzie z zawodu murarza szybko stał się jedną z kluczowych postaci tatrzańskiego środowiska wspinaczkowego i narciarskiego.
Był członkiem Sekcji Taternickiej Towarzystwa Tatrzańskiego, a później jednym z pierwszych ratowników Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego (TOPR). Dokonał wielu znaczących wejść, w tym pierwszych zimowych ascensji na kilka ważnych szczytów i turni (m.in. słynny „pogromca Zamarłej Turni”). Jako instruktor narciarski i narciarz wysokogórski przyczynił się do rozwoju tej dyscypliny w Polsce. Odznaczony m.in. Medalem Niepodległości za działalność patriotyczną.
Podczas II wojny światowej został aresztowany i osadzony w obozie koncentracyjnym (m.in. Dachau). Po wyzwoleniu obozu w kwietniu 1945 roku przebywał w szpitalu w Traunstein, gdzie 29 maja 1945 roku zmarł na zapalenie płuc w wieku 62 lat. Został pochowany w Niemczech.
Postać Henryka Bednarskiego łączy historię Płocka z historią polskiego ruchu górskiego. Choć większość życia spędził w Zakopanem, zawsze podkreślał swoje płockie korzenie. Jest jednym z tych płocczan, którzy wnieśli trwały wkład w rozwój polskiego taternictwa i ratownictwa górskiego w pierwszej połowie XX wieku.
Źródła i bibliografia
Komentarze (0)
Dodaj komentarz
Tego dnia w historii
Inne wydarzenia 29 maja
Odkryj kolejne rozdziały historii Płocka z tego samego dnia.
Wybór Pawła Giżyckiego przez kapitułę katedralną na biskupa płockiego
29 maja 1439 roku kapituła katedralna w Płocku wybrała Pawła Giżyckiego na nowego biskupa płockiego po śmierci poprzednika, Stanisława z Pawłowic (Pawłowskiego). Giżycki, pochodzący z mazowieckiego rodu Gozdawów, był wówczas scholastykiem płockim i krakowskim oraz kanonikiem kilku kapituł. Wybór ten otworzył 24-letni okres jego rządów w diecezji płockiej (1439–1463), jednego z najbardziej znaczących biskupów Mazowsza w późnym średniowieczu.
Do Płocka przybywa pierwszy statek pasażerski żeglugi parowej
Dnia 29 maja 1851 roku mieszkańcy Płocka zgromadzeni na Wzgórzu Tumskim mogli podziwiać niecodzienny widok – do miejskiego nabrzeża, sapiąc i wypuszczając kłęby dymu, przybił parowiec pasażerski. Był to efekt działalności Spółki Żeglugi Parowej, założonej przez hrabiego Andrzeja Zamoyskiego, która uzyskała monopol na prowadzenie komunikacji wodnej w Królestwie Polskim.
Powstanie Płockiego Towarzystwa Dobroczynności
29 maja 1881 roku car Aleksander II zatwierdził statut Płockiego Towarzystwa Dobroczynności, co oznaczało oficjalne powstanie tej ważnej organizacji charytatywnej w Płocku. Towarzystwo miało na celu niesienie pomocy ubogim mieszkańcom miasta poprzez prowadzenie przytułków, taniej kuchni, udzielanie zapomóg, pożyczek i pośrednictwo w znalezieniu pracy. Było to jedno z pierwszych legalnych stowarzyszeń społecznych w guberni płockiej w okresie zaboru rosyjskiego, inicjowane przez lokalnych ziemian i duchowieństwo.
Edward Śmigły-Rydz otrzymuje tytuł honorowego obywatela Płocka
29 maja 1938 roku Marszałek Polski Edward Śmigły-Rydz otrzymał dyplom honorowego obywatela miasta Płocka. Główne uroczystości odbyły się na płockim lotnisku wojskowym, gdzie zgromadziło się około 15 tysięcy osób – mieszkańców miasta i regionu. Było to jedno z największych wydarzeń patriotycznych w międzywojennym Płocku, podkreślające szacunek dla Marszałka jako następcy Józefa Piłsudskiego.