Powstanie Płockiego Towarzystwa Dobroczynności
29 maja 1881 roku car Aleksander II zatwierdził statut Płockiego Towarzystwa Dobroczynności, co oznaczało oficjalne powstanie tej ważnej organizacji charytatywnej w Płocku. Towarzystwo miało na celu niesienie pomocy ubogim mieszkańcom miasta poprzez prowadzenie przytułków, taniej kuchni, udzielanie zapomóg, pożyczek i pośrednictwo w znalezieniu pracy. Było to jedno z pierwszych legalnych stowarzyszeń społecznych w guberni płockiej w okresie zaboru rosyjskiego, inicjowane przez lokalnych ziemian i duchowieństwo.
Społeczeństwo · 29 maja 1881
Opis wydarzenia
W drugiej połowie XIX wieku Płock, podobnie jak inne miasta Królestwa Polskiego, borykał się z narastającymi problemami społecznymi – ubóstwem, bezrobociem i brakiem zorganizowanej opieki nad najbiedniejszymi. Istniejące wcześniej formy dobroczynności miały charakter doraźny lub parafialny. Potrzeba stworzenia stałej, prawnie usankcjonowanej instytucji stała się coraz bardziej widoczna.
29 maja 1881 roku (10 czerwca według kalendarza juliańskiego) cesarz Aleksander II zatwierdził „Ustawę Towarzystwa Dobroczynności w Płocku”. Dokument ten nadał organizacji formalny status prawny i pozwolił na rozpoczęcie regularnej działalności.
Celem Towarzystwa było:
- utrzymywanie przytułków dla starców, kalek i sierot,
- prowadzenie taniej kuchni dla ubogich,
- udzielanie zapomóg i pożyczek,
- świadczenie pomocy medycznej,
- pośrednictwo pracy oraz kształcenie zawodowe.
W pierwszym roku działalności Towarzystwo skupiało 76 członków rzeczywistych (płacących pełne składki), 46 ofiarodawców oraz 3 członków honorowych. Wśród założycieli i pierwszych prezesów znaleźli się m.in. ziemianin Ludwik Czaplicki oraz Ludwik Stankowski. Członkostwo było początkowo ograniczone do mężczyzn.
Towarzystwo szybko rozwinęło konkretną działalność opiekuńczą i przez kolejne dekady (aż do 1939 roku) pozostawało jedną z najważniejszych instytucji charytatywnych w Płocku i całym regionie. Jego powstanie wpisuje się w szerszy nurt pozytywistycznej pracy organicznej na ziemiach polskich pod zaborem rosyjskim.
Komentarze (0)
Dodaj komentarz
Tego dnia w historii
Inne wydarzenia 29 maja
Odkryj kolejne rozdziały historii Płocka z tego samego dnia.
Wybór Pawła Giżyckiego przez kapitułę katedralną na biskupa płockiego
29 maja 1439 roku kapituła katedralna w Płocku wybrała Pawła Giżyckiego na nowego biskupa płockiego po śmierci poprzednika, Stanisława z Pawłowic (Pawłowskiego). Giżycki, pochodzący z mazowieckiego rodu Gozdawów, był wówczas scholastykiem płockim i krakowskim oraz kanonikiem kilku kapituł. Wybór ten otworzył 24-letni okres jego rządów w diecezji płockiej (1439–1463), jednego z najbardziej znaczących biskupów Mazowsza w późnym średniowieczu.
Do Płocka przybywa pierwszy statek pasażerski żeglugi parowej
Dnia 29 maja 1851 roku mieszkańcy Płocka zgromadzeni na Wzgórzu Tumskim mogli podziwiać niecodzienny widok – do miejskiego nabrzeża, sapiąc i wypuszczając kłęby dymu, przybił parowiec pasażerski. Był to efekt działalności Spółki Żeglugi Parowej, założonej przez hrabiego Andrzeja Zamoyskiego, która uzyskała monopol na prowadzenie komunikacji wodnej w Królestwie Polskim.
Edward Śmigły-Rydz otrzymuje tytuł honorowego obywatela Płocka
29 maja 1938 roku Marszałek Polski Edward Śmigły-Rydz otrzymał dyplom honorowego obywatela miasta Płocka. Główne uroczystości odbyły się na płockim lotnisku wojskowym, gdzie zgromadziło się około 15 tysięcy osób – mieszkańców miasta i regionu. Było to jedno z największych wydarzeń patriotycznych w międzywojennym Płocku, podkreślające szacunek dla Marszałka jako następcy Józefa Piłsudskiego.
Zmarł Henryk Bednarski, płocczanin, jeden z pierwszych ratowników Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego i wybitny polski taternik
29 maja 1945 roku w Traunstein (Bawaria) zmarł Henryk Bednarski – rodowity płocczanin, jeden z pionierów polskiego taternictwa i narciarstwa wysokogórskiego, a także jeden z pierwszych ratowników TOPR. Z zawodu murarz, przez kilkadziesiąt lat związany z Zakopanem, dokonał wielu pierwszych wejść i zimowych ascensji w Tatrach. Zmarł krótko po wyzwoleniu z obozu koncentracyjnego na zapalenie płuc, w amerykańskim szpitalu.