Do Płocka przyłączono części Kostrogaju, Ośnicy i Boryszewa Nowego

Opis wydarzenia

12 września 1953 r. obowiązywać zaczęło rozporządzenie Rady Ministrów z 22 sierpnia tego roku w sprawie zmiany granic miasta Płocka w województwie warszawskim. Akt wydano na podstawie ustawy z 4 lutego 1950 r. o dokonywaniu zmian podziału administracyjnego państwa.

Z powiatu płockiego włączono do miasta:

• z gminy Rogozino — części gromad Boryszewo Nowe i Kostrogaj,
• z gminy Bielino — część gromady Ośnica.

Nowa linia graniczna biegła m.in. wzdłuż dróg Płock–Brochocin, Podolszyce–Trzepowo i Płock–Płońsk, przecinała szosę na Warszawę i opierała się o granice gruntów Grabówki oraz działek w Ośnicy. Nie przyłączono całych wsi, lecz wybrane fragmenty — reszta pozostała poza miastem i wracała do jego granic dopiero przy kolejnych korektach (m.in. w 1961 i 1981 r.).

Rozszerzenie szło na wschód, w stronę terenów, które w następnych dekadach nabrały charakteru przemysłowo-składowego. Na Kostrogaju rozwinęły się zakłady mięsne, drobiarskie, przetwórnie i zaplecze komunikacji miejskiej. Ośnica i Boryszewo długo zachowały rys podmiejski. Decyzja z 1953 r. nie była jeszcze wielką reformą przestrzenną lat petrochemicznych — była raczej porządkowaniem obrzeży, które miasto już wtedy zaczynało wchłaniać.

Źródła i bibliografia