Położenie kamienia węgielnego pod budowę Centralnego Dworca Autobusowego przy Nowym Rynku w Płocku

Opis wydarzenia

Już w 1925 r. w Płocku kursowało około stu samochodów, a autobusy regularnie jeździły na kilku trasach: Płock–Bodzanów (trzy razy dziennie), Płock–Sierpc–Wyszogród (z odnogami do Bieżunia, Raciąża i Rypina) oraz Płock–Płońsk (z odnogą do Drobina). Dodatkowo działało bezpośrednie połączenie autobusowe z Łodzią i Warszawą.

Rosnąca liczba pojazdów i pasażerów sprawiła, że Zarząd Miejski postanowił wybudować nowoczesny, centralny dworzec autobusowy. 8 października 1938 r. przy Nowym Rynku odbyła się uroczystość położenia kamienia węgielnego. Miało to być prestiżowe przedsięwzięcie, które ukoronowałoby rozwój płockiej komunikacji samochodowej w II Rzeczypospolitej.

Niestety wybuch II wojny światowej w 1939 r. przerwał realizację inwestycji. Dworzec nigdy nie został ukończony w zaplanowanej formie, ale sam akt położenia kamienia węgielnego pozostaje ważnym świadectwem modernizacji miasta i jego dążeń do stworzenia sprawnego systemu transportu publicznego w okresie międzywojennym.

Źródła i bibliografia