Zmarł Edward Flatau – płocczanin, pionier neurologii światowej

Opis wydarzenia

Edward Flatau (27 grudnia 1868 – 7 czerwca 1932) przyszedł na świat w Płocku w zasymilowanej rodzinie żydowskiej jako syn bankiera Ludwika Flataua i Anny z Heymanów. W 1886 roku ze złotym medalem ukończył płockie gimnazjum (dzisiejsze Liceum im. Marszałka Stanisława Małachowskiego – Małachowianka), po czym wyjechał na studia medyczne do Moskwy. Tam, pod kierunkiem m.in. Aleksieja Kożewnikowa i Siergieja Korsakowa, rozpoczął drogę, która uczyniła go jednym z najwybitniejszych neurologów swojej epoki.

Po studiach kontynuował edukację i pracę naukową w Berlinie, gdzie w 1894 roku opublikował swoje najważniejsze dzieło – „Atlas mózgu ludzkiego i przebiegu włókien”. Atlas ten, przetłumaczony na kilka języków, stał się podstawowym podręcznikiem dla neurologów na całym świecie. Flatau sformułował także tzw. prawo Flataua – zasadę lokalizacji długich włókien rdzenia kręgowego, która do dziś jest cytowana w podręcznikach neuroanatomii. Był autorem ponad stu publikacji naukowych w języku polskim, niemieckim, francuskim i rosyjskim, współzałożycielem „Neurologii Polskiej” oraz członkiem licznych towarzystw naukowych, w tym Polskiej Akademii Umiejętności.

Mimo międzynarodowej sławy i propozycji objęcia katedry neurologii na Uniwersytecie w Buenos Aires, Flatau pozostał wierny Polsce. W Warszawie kierował oddziałem neurologicznym Szpitala Starozakonnych na Czystem, tworząc tam prawdziwą szkołę neurologów. Zmarł 7 czerwca 1932 roku w wieku 63 lat na guz mózgu. Został pochowany na cmentarzu żydowskim przy ul. Okopowej w Warszawie.

Choć całe swoje dojrzałe życie spędził w Warszawie, Płock zawsze pozostawał jego rodzinnym miastem – miejscem, z którego wywodził się jeden z najwybitniejszych umysłów polskiej medycyny XX wieku.

Źródła i bibliografia