Franciszek Pawłowski zostaje biskupem diecezjalnym płockim

Opis wydarzenia

Franciszek Pawłowski (29 marca 1774 – 6 lipca 1852) urodził się w Mokrem koło Czerska w rodzinie szlacheckiej. Po studiach filozoficzno-prawniczych na Uniwersytecie w Królewcu i formacji w Seminarium Duchownym we Włocławku przyjął święcenia kapłańskie w 1800 roku. Szybko awansował w strukturach kościelnych Królestwa Pruskiego i Księstwa Warszawskiego – był m.in. oficjalem gdańskim, kanonikiem włocławskim oraz członkiem Komisji Rządowej Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.

9 kwietnia 1827 roku otrzymał nominację na biskupa tytularnego Duvno i biskupa pomocniczego archidiecezji warszawskiej (sakrę biskupią przyjął 27 maja 1827). Dwa lata później, w 1829 roku, został koadiutorem biskupa płockiego Adama Michała Prażmowskiego z prawem następstwa. Po śmierci Prażmowskiego 8 lutego 1836 roku przejął pełnię władzy w diecezji, a 7 czerwca 1836 roku oficjalnie został biskupem diecezjalnym płockim (70. ordynariuszem diecezji).

Jako biskup płocki Pawłowski konsekrował kilku biskupów (m.in. Pawła Straszyńskiego i Antoniego Melchiora Fijałkowskiego) oraz współkonsekrował innych. Za swoją działalność otrzymał wysokie odznaczenia carskie, w tym Order św. Stanisława I klasy z gwiazdą (1829) oraz Order św. Anny I klasy z koroną cesarską (1840/1842). Mimo że rezydował głównie w Pułtusku, czuwał nad diecezją płocką w trudnym okresie popowstaniowym i zaboru rosyjskiego. Zmarł w Warszawie, a jego uroczysty pogrzeb odbył się 10 lipca 1852 roku w Bazylice Katedralnej Wniebowzięcia NMP w Płocku, gdzie został pochowany.

Źródła i bibliografia