Adam Michał Prażmowski przyjął sakrę biskupią w płockiej katedrze

Opis wydarzenia

Adam Michał Prażmowski herbu Belina (ur. 1764 w Kośminie, zm. 8 lutego 1836 w Warszawie) należał do najwybitniejszych postaci Kościoła w Królestwie Polskim pierwszej połowy XIX wieku. Kształcił się w Seminarium Św. Krzyża w Warszawie, a w 1788 roku wyjechał do Rzymu, gdzie uzyskał doktorat z teologii i filozofii oraz przyjął święcenia kapłańskie. Pełnił m.in. funkcję wikariusza generalnego i kapitulnego diecezji warszawskiej (1804–1807) oraz proboszcza katedry warszawskiej.

W latach 1809–1817 był prepozytem płockiej kapituły katedralnej, a w 1816 roku został mianowany koadiutorem biskupa płockiego Tomasza Ostaszewskiego. Po śmierci poprzednika papież Pius VII prekonizował go biskupem diecezji płockiej (nominacja z 16/17 marca 1818). Sakra biskupia odbyła się 7 czerwca 1818 roku w katedrze płockiej z rąk prymasa Polski Franciszka Skarbka-Malczewskiego (biskupa kujawsko-kaliskiego). Współkonsekratorami byli Antoni Luboradzki i Feliks Łukasz Lewiński.

Jako ordynariusz diecezji płockiej Prażmowski natychmiast przystąpił do reorganizacji struktur kościelnych – w 1818 roku podzielił diecezję na 17 dekanatów i ok. 245 parafii, wydając liczne rozporządzenia pasterskie. Był gorącym orędownikiem oświaty i nauki: w 1820 roku został pierwszym prezesem Towarzystwa Naukowego w Płocku. Pełnił również funkcję senatora Królestwa Kongresowego (od 1818) i uczestniczył w pracach Komisji Rządowej Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Konsekrował kilku biskupów (m.in. Szczepana Hołowczyca, Polikarpa Marciejewskiego) i współkonsekrował m.in. Franciszka Pawłowskiego (późniejszego koadiutora i następcę).

Zmarł w Warszawie 8 lutego 1836 roku. Jego rządy przypadły na trudny okres popowstaniowy i zaboru rosyjskiego, a płocka katedra na zawsze pozostała miejscem jego konsekracji – kolejna sakra biskupia odbyła się w niej dopiero po 45 latach.

Źródła i bibliografia