Objawienie Marii Franciszki Kozłowskiej – początek mariawityzmu

Opis wydarzenia

2 sierpnia 1893 roku, w święto Matki Bożej Anielskiej, w kościele seminaryjnym św. Jana Chrzciciela w Płocku siostra Maria Franciszka Kozłowska (właściwie Feliksa Magdalena Kozłowska, 1862–1921) przeżyła mistyczne doświadczenie, które na zawsze zmieniło jej życie i zapoczątkowało nowy ruch religijny w Polsce.

Według jej relacji, podczas adoracji Najświętszego Sakramentu została postawiona przed Majestatem Bożym. Chrystus ukazał jej upadek moralny świata i szczególnie grzechy kapłanów, a następnie wskazał jedyną drogę ratunku: Dzieło Wielkiego Miłosierdzia – cześć oddawaną Przenajświętszej Eucharystii oraz wzywanie pomocy Maryi. Jeśli świat odrzuci Miłosierdzie, odnowienie Kościoła i ziemi ma nastąpić przez karę i sprawiedliwość.

W chwili objawienia Maria Franciszka kierowała już od sześciu lat ukrytym Zgromadzeniem Adoratorek Wynagrodzenia (później znanym jako Zgromadzenie Sióstr Ubogich św. Klary). Objawienie wskazało to zgromadzenie jako „kolebkę mariawityzmu” i nakazało utworzenie Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów, opartego na pierwotnej regule św. Franciszka z Asyżu, którego zadaniem miało być odrodzenie moralne duchowieństwa.

To wydarzenie stało się formalnym początkiem ruchu mariawickiego. W kolejnych latach Kozłowska doświadczyła dalszych objawień (1894, 1899, 1900 i później), a wokół niej zaczęli gromadzić się księża z różnych diecezji. W 1906 r. ruch został potępiony przez Stolicę Apostolską, a sama Maria Franciszka – jako pierwsza kobieta w historii – została imiennie ekskomunikowana. Mimo to mariawityzm przetrwał i rozwinął się w niezależny Kościół, którego historycznym centrum pozostał Płock (dziś z katedrą w Płocku-Bielsku i sanktuarium w Felicjanowie).

Data 2 sierpnia 1893 r. jest przez mariawitów uznawana za umowny początek ich wspólnoty i corocznie uroczyście obchodzona.

Źródła i bibliografia