Poświęcono kamień węgielny pod murowany kościół pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela w Płocku
W uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela, 24 czerwca 1758 roku, na Starym Mieście w Płocku dokonano poświęcenia kamienia węgielnego pod budowę nowej, murowanej świątyni. Wydarzenie to było ważnym etapem w umacnianiu obecności zakonu reformatów (franciszkanów), którzy przybyli do miasta zaledwie trzy lata wcześniej. Kamień węgielny poświęcił ks. Kazimierz Rokitnicki – ówczesny wikary generalny i oficjał, późniejszy biskup sufragan płocki. Rozpoczęta wówczas budowa w stylu późnobarokowym trwała ponad dziesięć lat i dała Płockowi jedną z najpiękniejszych XVIII-wiecznych świątyń.

Religia · 24 czerwca 1758
Opis wydarzenia
W połowie XVIII wieku Płock przeżywał okres ożywienia życia religijnego i zakonnego. W 1755 roku, dzięki staraniom biskupa Franciszka Kanigowskiego, do miasta sprowadzono ojców reformatów – reformowaną gałąź Zakonu Braci Mniejszych. Ziemię pod przyszły klasztor i kościół ofiarowała miecznikowa zakroczymska Marianna Lasocka.
Już w styczniu 1756 roku wzniesiono i poświęcono drewniany kościół tymczasowy. Jednak zakonnicy i dobroczyńcy szybko przystąpili do realizacji większego przedsięwzięcia – budowy solidnej, murowanej świątyni, która miała stać się trwałym znakiem ich obecności w diecezji płockiej.
Uroczystość 24 czerwca 1758 roku odbyła się dokładnie w dniu patronalnego święta św. Jana Chrzciciela. Poświęcenia kamienia węgielnego dokonał ks. Kazimierz Rokitnicki – człowiek niezwykle zasłużony dla fundacji, który wkrótce został biskupem sufraganem płockim. Wydarzenie miało charakter uroczysty i symboliczny: oznaczało przejście od prowizorycznej drewnianej kaplicy do pełnowymiarowej, reprezentacyjnej świątyni.
Budowa kościoła trwała do około 1771 roku. Powstała jednonawowa, późnobarokowa budowla z bogatym wystrojem wnętrza w stylu rokoka (m.in. zachowane do dziś snycerskie ołtarze, ambona i konfesjonały). Pełna konsekracja świątyni nastąpiła dopiero 14 czerwca 1789 roku – dokonał jej biskup Wojciech Józef Gadomski.
Kościół św. Jana Chrzciciela przy dzisiejszej ulicy abp. Antoniego Juliana Nowowiejskiego, w bezpośrednim sąsiedztwie Seminarium Duchownego, do dziś należy do najcenniejszych zabytków sakralnych Płocka XVIII wieku. Przez ponad sto lat pełnił funkcję kościoła rektorskiego przy seminarium, a od 1 marca 1973 roku jest kościołem parafialnym.
To wydarzenie z 1758 roku wpisuje się w szerszy proces odbudowy i rozwoju życia religijnego Płocka w epoce stanisławowskiej – proces, w którym ważną rolę odegrały zarówno inicjatywy biskupie, jak i hojność świeckich dobroczyńców oraz energia zakonów.
Źródła i bibliografia
Kościół św. Jana Chrzciciela w Płocku – Wikipedia, wolna encyklopedia
https://pl.wikipedia.org/wiki/Kościół_św._Jana_Chrzciciela_w_Płocku
Kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela | Fotogaleria miasta Płocka
https://galeria.plock24.pl/displayimage.php?pid=9620
Wnętrze kościoła pw. św. Jana Chrzciciela - 1917r. | Fotogaleria miasta Płocka
https://galeria.plock24.pl/displayimage.php?pid=11938
Wnętrze Kościoła Reformatów pw. św. J. Chrzciciela ok. 1900 r. | Fotogaleria miasta Płocka
https://galeria.plock24.pl/displayimage.php?pid=8412
Kościół Św. Jana Chrzciciela. | Fotogaleria miasta Płocka
https://galeria.plock24.pl/displayimage.php?pid=1493
Komentarze (0)
Dodaj komentarz
Tego dnia w historii
Inne wydarzenia 24 czerwca
Odkryj kolejne rozdziały historii Płocka z tego samego dnia.
Stanisław z Pawłowic herbu Pierzchała wybrany biskupem płockim
24 czerwca 1425 roku kapituła katedralna w Płocku, działając na wyraźne polecenie księcia mazowieckiego Siemowita IV, dokonała elekcji biskupiej. Na stolicę diecezji płockiej wybrano miejscowego duchownego – kanonika, archidiakona i kanclerza książęcego Stanisława z Pawłowic herbu Pierzchała. Wybór był kontestowany – część kanoników wskazywała początkowo innego kandydata, a przeciwko elekcji protestowali synowie księcia. Mimo sporów elekcja została potwierdzona przez Stolicę Apostolską, a sakra biskupia odbyła się jeszcze w tym samym roku.
Król Stefan Batory zalecił władzom Płocka zezwolenie Żydom na założenie cmentarza wyznaniowego
24 czerwca 1576 roku król Stefan Batory interweniował u władz miejskich Płocka, zalecając, aby magistrat nie utrudniał kahałowi żydowskiemu założenia cmentarza wyznaniowego. Sprawa dotyczyła terenu na Przedmieściu Bielskim (w rejonie dzisiejszej ul. 3 Maja), gdzie gmina żydowska zakupiła grunt już w 1568 roku za zgodą Zygmunta Augusta. Mimo wcześniejszych królewskich nakazów miasto nadal stawiało opór, co skłoniło Batorego do ponownej interwencji. Wydarzenie to stanowiło ważny etap w długoletniej walce płockiej społeczności żydowskiej o prawo do godnego pochówku poza murami miasta.
Katedra płocka otrzymała iluminację architektoniczną
24 czerwca 1994 roku katedra pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Płocku po raz pierwszy rozbłysła wieczorną iluminacją architektoniczną. Wydarzenie to było jednym z elementów modernizacji i promocji dziedzictwa historycznego miasta u progu III Rzeczypospolitej. Dzięki nowemu oświetleniu monumentalna bryła świątyni na Wzgórzu Tumskim stała się lepiej widoczna po zmroku, podkreślając jej rangę jako najważniejszego zabytku Płocka. Uroczystość wpisywała się w szerszy trend podświetlania historycznych budowli, który rozwijał się w polskich miastach w latach 90. XX wieku.