Erygowano parafię katedralną pw. św. Zygmunta w Płocku

Opis wydarzenia

Katedra pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Płocku od wieków pełniła funkcję kościoła katedralnego diecezji, ale przez długi czas nie miała własnej, wydzielonej parafii. Wierni z centrum Płocka i okolicznych terenów byli obsługiwani przez duchowieństwo katedralne w ramach szerszych struktur duszpasterskich. Po II wojnie światowej, w okresie intensywnej urbanizacji i zmian społecznych, potrzeba wyraźnego wydzielenia parafii przy katedrze stała się coraz bardziej widoczna.

Decyzją biskupa płockiego Bogdana Sikorskiego z dnia 1 lipca 1965 roku utworzono parafię katedralną pw. św. Zygmunta. Było to wydarzenie ważne zarówno duszpastersko, jak i organizacyjnie – po raz pierwszy w historii diecezji katedra stała się siedzibą samodzielnej parafii. Pierwszym proboszczem mianowano ks. Stanisława Kutniewskiego. Parafia początkowo obejmowała znaczną liczbę wiernych – szacowano ją na około 12 tysięcy osób. Z czasem, w wyniku przemian urbanistycznych i migracji ludności, liczba parafian zmniejszyła się do około 5 tysięcy (stan na początek XXI w.).

Erygowanie parafii katedralnej wzmocniło duszpasterską rolę najstarszej i najważniejszej świątyni diecezji. Parafia św. Zygmunta przy katedrze stała się ważnym centrum życia religijnego, kulturalnego i społecznego centrum Płocka. W kolejnych dekadach parafia prowadziła m.in. poradnictwo rodzinne (jako pierwsza w diecezji), działalność charytatywną oraz pielęgnowała dziedzictwo historyczne i artystyczne katedry (w tym polichromie Władysława Drapiewskiego i relikwie św. Zygmunta).

Do dziś parafia katedralna pw. św. Zygmunta pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych wspólnot parafialnych w diecezji płockiej, łącząc tradycję z aktywnym duszpasterstwem w sercu miasta.

Źródła i bibliografia