Poświęcenie Świątyni Miłosierdzia i Miłości w Płocku

Opis wydarzenia

15 sierpnia 1914 r. w Płocku miało miejsce jedno z najważniejszych wydarzeń w historii lokalnej społeczności mariawickiej – uroczyste poświęcenie Świątyni Miłosierdzia i Miłości (początkowo noszącej wezwanie Nieustającej Adoracji Ubłagania).

Budowę kompleksu katedralno-klasztornego rozpoczęto 27 maja 1911 r. poświęceniem fundamentów. Inicjatorką przedsięwzięcia była Maria Franciszka Kozłowska (zwana Mateczką), założycielka ruchu mariawickiego. Projekt świątyni i przylegającego klasztoru opracował ówczesny zwierzchnik Kościoła bp Jan Maria Michał Kowalski, a plany techniczne przygotowali m.in. kapłani-inżynierowie Wacław Przysiecki i Feliks Szymanowski. Obiekt wzniesiono w stylu neogotyku angielskiego na planie symbolicznych liter E (od strony Wisły – Eucharystia) i F (od ulicy – Franciszka). Fundusze pochodziły wyłącznie z ofiar wiernych, kapłanów i sióstr, a wielu mariawitów z odległych parafii pracowało przy budowie społecznie.

Mimo wybuchu I wojny światowej i zajęcia komunikacji publicznej przez wojsko, na uroczystość konsekracji przybyły wielotysięczne rzesze wiernych – wiele grup pieszo. Konsekracji dokonał bp Jan Maria Michał Kowalski w asyście innych biskupów i licznego duchowieństwa. W nowo poświęconej świątyni odbyły się także pierwsze święcenia kapłańskie diakonów.

Od 15 sierpnia 1918 r., po objawieniach Marii Franciszki Kozłowskiej, świątynia nosi obecną nazwę Świątynia Miłosierdzia i Miłości. Do dziś pozostaje jedyną katedrą mariawicką w Polsce i głównym sanktuarium Kościoła Starokatolickiego Mariawitów, do którego co roku 15 sierpnia przybywają pielgrzymki.

Źródła i bibliografia