Zmarł ks. Karol Gustaw Manitius, płocczanin, superintendent generalny (biskup krajowy) Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego
14 maja 1904 roku w Warszawie zmarł ks. Karol Gustaw Manitius (ur. 1823 w Płocku) – wybitny polski duchowny ewangelicki, który przez wiele lat pełnił funkcję superintendenta generalnego Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Królestwie Polskim. Pochodzący z Płocka pastor był ważną postacią życia religijnego i społecznego polskich ewangelików, działaczem na rzecz polskości w Kościele oraz tłumaczem i wydawcą literatury religijnej. Jego śmierć zakończyła długoletnią służbę jednemu z najwyższych urzędów w polskim luteranizmie przełomu XIX i XX wieku.
Religia · 14 maja 1904
Opis wydarzenia
Karol Gustaw Manitius urodził się 28 września 1823 roku w Płocku jako syn kupca Karola Ferdynanda Manitiusa, który przybył do miasta z Halle. Ukończył gimnazjum w Płocku, a następnie studiował teologię na Uniwersytecie Dorpackim (1843–1846), gdzie należał do korporacji „Polonia”. Po studiach pracował jako pastor w różnych parafiach, m.in. w Warszawie i okolicach.
W 1895 roku został wybrany na superintendenta generalnego (odpowiednik biskupa krajowego) Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Królestwie Polskim i pełnił tę funkcję aż do śmierci. Był gorącym orędownikiem polskości w Kościele luterańskim, pracował nad rewizją polskiego tłumaczenia Nowego Testamentu i wydawał polskie teksty religijne. Jego działalność przyczyniła się do umocnienia tożsamości polskich ewangelików w warunkach zaboru rosyjskiego.
14 maja 1904 roku ks. Manitius zmarł w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim przy ul. Młynarskiej w Warszawie. W rodzinnym Płocku, gdzie spędził młodość i gdzie jego rodzina była dobrze znana, pamięć o nim zachowała się w lokalnej historii ewangelickiej społeczności.
Postać Karola Gustawa Manitiusa łączy historię Płocka z szerszym kontekstem dziejów polskiego protestantyzmu. Jego wnuk, ks. Gustaw Manitius (1880–1940), również został duchownym i zginął śmiercią męczeńską podczas II wojny światowej.
Źródła i bibliografia
Komentarze (0)
Dodaj komentarz
Tego dnia w historii
Inne wydarzenia 14 maja
Odkryj kolejne rozdziały historii Płocka z tego samego dnia.
Wojska austriackie zajmują Kępę Tokarską – Polacy wypierają nieprzyjaciela w bitwie pod Tokarami
14 maja 1809 roku, w trakcie wojny polsko-austriackiej, oddziały austriackie dokonały desantu i zajęły Kępę Tokarską na Wiśle, zagrażając przeprawie i miastu Płock. W nocy z 14 na 15 maja polskie siły lokalne — złożone z regularnego wojska, Gwardii Narodowej i uzbrojonych ochotników — przeprowadziły zdecydowany kontratak i wyparły Austriaków z wyspy. Epizod ten, choć niewielki w skali całej kampanii, stał się symbolem obywatelskiego zapału i skutecznej obrony północnego kierunku Księstwa Warszawskiego.
Zmarł Mieczysław Bem, płocczanin, jeden z twórców harcerstwa na ziemiach polskich.
14 maja 1926 roku w Warszawie, w trakcie zamachu majowego, zginął Mieczysław Bem – harcmistrz, kapral Wojska Polskiego i jeden z twórców harcerstwa polskiego. Pochodzący z Płocka działacz, który już w 1910 roku zakładał tu pierwsze drużyny skautowe, stracił życie pełniąc służbę sanitarną po stronie oddziałów marszałka Józefa Piłsudskiego. Jego śmierć była tragicznym symbolem ofiar przewrotu majowego i wielką stratą dla ruchu harcerskiego oraz społeczności Płocka.