Uroczysty ingres biskupa Jerzego Józefa Szembeka do katedry płockiej

Opis wydarzenia

Po śmierci poprzedniego biskupa diecezja płocka pozostawała przez pewien czas bez ordynariusza. 15 kwietnia 1901 papież Leon XIII mianował na to stanowisko księdza Jerzego Józefa Elizeusza hr. Szembeka (ur. 14 czerwca 1851 w Ujściu na Podlasiu/Podolu), duchownego o arystokratycznym rodowodzie, który wcześniej pracował m.in. w seminarium duchownym w Saratowie.

Święcenia biskupie Szembek przyjął 30 czerwca 1901 w kościele św. Katarzyny w Petersburgu z rąk arcybiskupa mohylewskiego Bolesława Hieronima Kłopotowskiego. Kilka dni później nowy biskup wyruszył do Płocka. Według relacji seminaryjnych przybył statkiem Wisłą – co w tamtych czasach było najwygodniejszym środkiem transportu.

Tego dnia w Płocku odbyła się pełna ceremonia kanonicznego objęcia diecezji. Biskup wkroczył w uroczystej procesji do katedry, gdzie zgodnie z rytuałem Kościoła katolickiego odczytano bullę nominacyjną, odśpiewano Te Deum i dokonano aktu objęcia katedry.

Istniał nawet specjalny drukowany „Program ingresu J. E. Jerzego hr. Szembeka, Biskupa diecezji płockiej do Kościoła Katedralnego w dniu 7 Lipca 1901 r.”, który precyzował przebieg uroczystości – od powitania na brzegu Wisły, przez procesję ulicami miasta, aż po liturgię w katedrze.

Jeszcze tego samego dnia biskup Szembek mianował swoim wikariuszem generalnym i oficjałem ks. Antoniego Juliana Nowowiejskiego (późniejszego błogosławionego męczennika i arcybiskupa).

Ingres biskupa Szembeka był nie tylko aktem religijnym, ale także ważnym momentem w życiu społecznym i kulturalnym Płocka pod zaborem rosyjskim. Nowy ordynariusz szybko dał się poznać jako energiczny duszpasterz – już w pierwszych latach swojego krótkiego urzędowania (1901–1903) rozpoczął gruntowną przebudowę i remont katedry płockiej, która do dziś nosi ślady jego inicjatyw.

Choć rządy w Płocku sprawował zaledwie dwa lata (w listopadzie 1903 został przeniesiony na stolicę metropolitalną mohylewską), jego ingres na zawsze zapisał się w pamięci diecezji jako symbol odnowy i nadziei na początku nowego stulecia.

Źródła i bibliografia