Powstaje Płockie Towarzystwo Kolarzy

Opis wydarzenia

W sobotę 16 września 1899 r. odbyło się zebranie członków założycieli i „zwolenników ochoty kolarskiej”, na którym formalnie zawiązano Towarzystwo Kolarzy Płockich. Relację zamieściły „Echa Płockie i Łomżyńskie”.

Kilka dni wcześniej, 6 września, w sali Hotelu Europejskiego spotkali się członkowie założyciele. Na właściwym zebraniu 16 września zjawiło się ok. 40–kilka osób. Przewodniczył Edward Budzyński. Ustawę, zatwierdzoną przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, odczytał inż. Czechowski.

Dyskusja skupiła się na § 2 statutu: czy wolno urządzić lokal klubowy. Przepis zezwalał na „zabawy towarzyskie z wyłączeniem gry w karty”, ale nie wymieniał wyraźnie siedziby. Część zebranych chciała wyjaśnienia u władz; tymczasem przystąpiono do utworzenia towarzystwa. Pierwszymi członkami zostali założyciele, którzy podpisali ustawę.

Towarzystwo szybko się rozrosło: w styczniu 1901 r. liczyło ponad 50 członków, na początku 1902 r. — 118. Wzięło pożyczkę w Towarzystwie Wzajemnego Kredytu, wydzierżawiło ogród p. Słupeckiej i zbudowało własny tor wyścigowy, trybunę, kort tenisowy, kręgielnię i strzelnicę. W 1907 r. organizacja się rozwiązała (prezesem był wówczas inż. Czechowski).

Wznowiono ją w maju 1927 r.; pierwszym prezesem reaktywowanego towarzystwa został Piotr Maciejowski, członek z 1899 r. W październiku 1929 r. obchodzono 30-lecie (wspomnienie w „Życiu Mazowsza Płockiego i Kujaw” datowało zawiązanie na listopad 1899 — wobec relacji z września 1899 należy uznać to za przybliżenie po latach). Sztandar PTK, poświęcony przy jubileuszu, znajduje się dziś w Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie.

Był to jeden z najwcześniejszych klubów kolarskich w Królestwie Polskim — po Warszawskim Towarzystwie Cyklistów (1886).

Źródła i bibliografia