Wincenty Teofil Chościak-Popiel objął rządy diecezją płocką

Opis wydarzenia

16 marca 1863 roku papież Pius IX mianował Wincentego Teofila Chościaka-Popiela (1825–1912) biskupem diecezjalnym płockim. Z powodu trudnej sytuacji politycznej związanej z powstaniem styczniowym i ograniczeń ze strony władz rosyjskich konsekracja nie mogła odbyć się od razu.

Za specjalnym zezwoleniem Stolicy Apostolskiej nominat 24 sierpnia 1863 roku przybył do Płocka i objął rządy diecezją jeszcze przed sakrą biskupią. Był to rzadki przypadek, wynikający z ówczesnych okoliczności. Pełną konsekrację biskupią otrzymał 6 grudnia 1863 roku w katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Płocku. Głównym konsekratorem był biskup Henryk Ludwik Plater, a asystowali mu (na mocy papieskiej dyspensy) prezbiterzy: kustosz płocki Tomasz Franciszek Myśliński oraz prokurator kapituły Antoni Baliński.

W czasie krótkich, ale intensywnych rządów (do 1868 roku) biskup Popiel przeprowadził wizytacje parafii, bierzmował około 100 tysięcy wiernych, dbał o katechizację, połączył seminaria płockie i pułtuskie oraz uzupełnił składy kapitularne. W 1868 roku został zesłany przez władze carskie do Nowogrodu Wielkiego. Po powrocie objął diecezję kujawsko-kaliską (1875), a następnie arcybiskupstwo warszawskie (1883).

Wydarzenie to stanowi ważny moment w historii diecezji płockiej w okresie zaborów.

Źródła i bibliografia