Wyruszyła pierwsza piesza pielgrzymka płocka na Jasną Górę

Opis wydarzenia

6 sierpnia 1982 r. z Płocka wyruszyła pierwsza zorganizowana piesza pielgrzymka diecezjalna na Jasną Górę. Pątnicy wędrowali przez dziewięć dni (6–14 sierpnia), pokonując trasę liczącą około 250–270 kilometrów, prowadzącą przez ówczesne województwa płockie, łódzkie, sieradzkie, piotrkowskie i częstochowskie. Noclegi przewidziano m.in. w Sierakowie, Węglewiach, Wielkiej Wsi, Kwiatkowicach, Wygwizdowie, Kaszewicach, Woli Wiewieckiej, Wierzchowisku i Częstochowie.

Inicjatywa wyszła od grupy młodych księży, w tym ks. Marka Smogorzewskiego, którzy wcześniej uczestniczyli w Warszawskiej Pielgrzymce Pieszej. Biskup płocki Bogdan Sikorski uzyskał zgodę prezydenta miasta Płocka oraz władz wojewódzkich na zorganizowanie pielgrzymki. Kierownikiem został ks. Wacław Gapiński (dyrektor Wydziału Duszpasterskiego Kurii), a głównym przewodnikiem – ks. Marek Smogorzewski. Pielgrzymów podzielono na grupy oznaczone kolorami, a opiekę sprawowali księża odpowiedzialni za poszczególne służby (trasa, kwaterunek, sanitarno-medyczna, zaopatrzenie, liturgia i inne).

Wydarzenie odbywało się w wyjątkowo trudnych okolicznościach: trwał stan wojenny, a diecezję niedawno doświadczyła ciężka zima i powódź z początku 1982 roku. Jednocześnie przypadał jubileusz 600-lecia obecności Czarnej Madonny na Jasnej Górze, co stanowiło istotny argument w staraniach o pozwolenie. Mimo utrudnień logistycznych (m.in. problemy z pieczywem i wodą) oraz działań dezintegracyjnych ze strony ówczesnych służb, w pielgrzymce wzięło udział 3450 osób – głównie młodzieży akademickiej i szkolnej. Było to wydarzenie bez precedensu w życiu diecezji płockiej.

Tradycja zapoczątkowana w 1982 roku trwa nieprzerwanie do dziś. Już w następnym roku (1983) liczba uczestników wzrosła do około 6800. Pielgrzymka stała się ważnym elementem życia religijnego i formacyjnego diecezji, kształtując kolejne pokolenia wiernych z północnego Mazowsza i ziemi dobrzyńskiej.