Historia22 sierpnia 1945

Miejska Rada Narodowa zdecydowała o upamiętnieniu miejsca straceń trzynastu Polaków

22 sierpnia 1945 roku Miejska Rada Narodowa podjęła uchwałę o zabezpieczeniu murem miejsca publicznej egzekucji trzynastu członków ruchu oporu z 18 września 1942 roku. Plac miał nosić nazwę Plac Straceńców; ostatecznie przyjęto nazwę Plac 13 Straconych. Decyzja zapoczątkowała proces trwałego upamiętnienia ofiar.

Rok1945
Lat temu81
KategoriaHistoria
Źródeł4

Opis wydarzenia

18 września 1942 roku na placu przy ówczesnej ulicy Niecałej (dawniej części dzielnicy żydowskiej, tzw. placu synagogalnym) niemieccy okupanci przeprowadzili publiczną egzekucję przez powieszenie trzynastu Polaków oskarżonych o związki z ruchem oporu. Ciała ofiar pochowano początkowo w zbiorowej mogile, a 4 maja 1945 roku ekshumowano i przeniesiono na cmentarz miejski (dwunastu) oraz do Wyszogrodu (ks. Michał Serafin).

Według lokalnych przekazów 22 sierpnia 1945 roku Miejska Rada Narodowa w Płocku uchwaliła zabezpieczenie miejsca zbrodni murem oraz nadanie mu nazwy Plac Straceńców. Nazwa ta z czasem przekształciła się w obowiązującą do dziś formę „Plac 13 Straconych”. Pierwszy pomnik upamiętniający ofiary wzniesiono w grudniu 1946 roku. Współczesny obelisk autorstwa Stanisława Lisowskiego stanął w 1969 roku. Miejsce pozostaje jednym z najważniejszych punktów pamięci o ofiarach okupacji hitlerowskiej w Płocku.

Komentarze (0)

Dodaj komentarz

Komentarze są moderowane. Prosimy o kulturę i merytorykę. Nie publikujemy treści niezwiązanych z wydarzeniem.