Na pl. Narutowicza zaczęto kopać rowy przeciwlotnicze

Opis wydarzenia

Latem 1939 r. wojna wydawała się już nieuchronna. 25 sierpnia — w dniu podpisania sojuszu polsko-brytyjskiego — z inicjatywy posła Klemensa Kaczorowskiego i prezydenta Stanisława Wasiaka w Teatrze Miejskim zebrali się przedstawiciele ugrupowań politycznych i stowarzyszeń. Wezwano ludność do stawienia się do kopania rowów strzeleckich i innych umocnień.

28 sierpnia prace ruszyły na placu Narutowicza. Wśród kopaczy byli nie tylko ochotnicy z miasta, lecz także sam prezydent Wasiak i wiceprezydent Wernik. Rowy przeciwlotnicze — ziemne, niebetonowe, o łamanej linii — miały chronić cywilów przed odłamkami i podmuchem bomb. Podobne schrony powstawały na skwerach, polach i w ogrodach; we wrześniu ulice Płocka wyglądały jak „labirynt rowów”.

Garnizon miasta tworzyły m.in. 4. Pułk Strzelców Konnych i 8. Pułk Artylerii Lekkiej. Obrona przeciwlotnicza była skromna: kompania ckm-ów i dopiero później bateria artylerii. 1 września, między 5.00 a 5.30, Luftwaffe zrzuciła na koszary pierwsze bomby. Naloty powtarzały się; 6 września polska OPL zestrzeliła omyłkowo własnego Karasia nad mostem. 7 września oddziały polskie opuściły miasto.

Prezydent Wasiak ewakuował się wraz z władzami 7 września. Aresztowany przez Gestapo 12 lutego 1940 r., zginął 27 maja 1940 r. w obozie Soldau (Działdowo).

Źródła i bibliografia