Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia stało się właścicielem Szpitala św. Trójcy

Opis wydarzenia

Szpital św. Trójcy w Płocku należy do najstarszych placówek leczniczych na ziemiach polskich. Jego początki sięgają XV wieku (tradycyjnie datowane na 1405 r. jako fundacja księżnej Aleksandry, żony Ziemowita IV). Przez stulecia pełnił funkcję przytułku dla ubogich, a później nowoczesnego szpitala miejskiego.

Siostry ze Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo (popularnie zwane szarytkami) pojawiły się w Płocku już w 1784 roku z inicjatywy biskupa Michała Jerzego Poniatowskiego. Od tego czasu nieprzerwanie sprawowały opiekę pielęgniarską i administracyjną nad chorymi. W okresie międzywojennym szpital był placówką fundacyjną, zarządzaną przez Radę Fundacyjną.

Decydujący moment nastąpił 16 sierpnia 1938 roku. Tego dnia władze państwowe zatwierdziły statut, na mocy którego formalnym właścicielem szpitala stało się Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo. Było to prawne potwierdzenie i umocnienie wieloletniej posługi sióstr. W chwili wybuchu II wojny światowej szpital dysponował ok. 150 łóżkami, a w personelu pielęgniarskim pracowało 9 sióstr szarytek.

Okres własności zgromadzenia trwał krótko – do września 1939 roku. Podczas okupacji niemieckiej siostry wykazały się niezwykłym heroizmem, pozostając przy chorych mimo dramatycznych warunków. Po wojnie kontynuowały pracę aż do 1962 roku, kiedy władze komunistyczne usunęły je ze szpitala.

Wydarzenie z 16 sierpnia 1938 roku stanowiło ważny etap w historii płockiego szpitalnictwa i działalności charytatywnej Zgromadzenia na Mazowszu.

Źródła i bibliografia