Poświęcenie fundamentów pod klasztor Mariawitów w Płocku

Opis wydarzenia

Dzień 27 maja 1911 roku zapisał się trwale w krajobrazie wyznaniowym i architektonicznym Płocka. W obecności założycielki zgromadzenia, św. Marii Franciszki Kozłowskiej, oraz biskupa Jana Marii Michała Kowalskiego, uroczyście poświęcono kamień węgielny pod budowę kompleksu na posesji przy dawnej ul. Wiejskiej (obecnie Kazimierza Wielkiego).

Projekt kompleksu opracował sam biskup Jan Maria Michał Kowalski, czerpiąc inspiracje z neogotyku angielskiego. Budowa została sfinansowana z dobrowolnych składek mariawitów, którzy często pracowali przy niej w czynie społecznym.

Świątynia została zaprojektowana na planie litery „E”, co miało symbolizować Eucharystię. Jest to budowla trójnawowa w formie bazyliki z okazałym transeptem.

Nad skrzyżowaniem naw wznosi się kopuła zwieńczona ogromną monstrancją, którą podtrzymują cztery anioły. Na elewacji frontowej widnieją trzy wieże, a środkową zdobi napis „AD 1914”, oznaczający rok zakończenia budowy głównego korpusu.

Unikatowym rozwiązaniem jest brak tradycyjnych bocznych ołtarzy; centralne miejsce zajmuje konfesja (baldachim) nad ołtarzem głównym, gdzie odbywa się nieustająca adoracja Przenajświętszego Sakramentu.

Budowa postępowała niezwykle sprawnie – już w 1914 roku, zaledwie trzy lata po poświęceniu fundamentów, oddano do użytku katedrę, a rok wcześniej ukończono skrzydła klasztorne. Kompleks stał się nie tylko centrum duchowym, ale i społecznym – mieściły się tu m.in. drukarnia, nowoczesna piekarnia, szkoła, ochronka dla dzieci oraz warsztaty rzemieślnicze, co czyniło mariawicką enklawę samowystarczalną częścią Płocka.

Źródła i bibliografia