Konsekracja kościoła św. Benedykta w Radziwiu

Opis wydarzenia

Parafia na lewym brzegu Wisły sięga co najmniej XII wieku: kościół św. Benedykta wzmiankowano w 1187 r. przy sporze o uposażenie z potomkami wojewody Sieciecha. Drewniane świątynie niszczyły powodzie i wojny; Szwedzi spalili kościół w 1656 r., powódź 1716 r. zmusiła do przeniesienia go dalej od rzeki. Kolejną, niewielką budowlę konsekrował w 1722 r. sufragan włocławski Wojciech Ignacy Bardziński.

W 1818 r. Radziwie wyłączono z diecezji płockiej i włączono do archidiecezji warszawskiej. Pod koniec XIX w. stary kościół rozebrano. W latach 1892–1898, z inicjatywy proboszcza ks. Piotra Dzieniakowskiego i parafian, stanął obecny, ceglany gmach projektu warszawskiego architekta Edwarda Cichockiego. Budową od 1893 r. kierował Władysław Czechowski. Bryła jest bazylikowa, z wieżą w narożu; styl miesza neogotyk z romanizującymi detalami wnętrza.

Konsekracji dokonał 7 września 1902 r. metropolita warszawski Wincenty Teofil Chościak-Popiel. Przed frontonem ustawiono piaskowcową figurę Matki Bożej Niepokalanego Poczęcia (zakład H. Żydoka, rzeźbiarz Mazurek); ufundowali ją pracownicy papierni „Soczewka”.

Radziwie przyłączono do Płocka w 1923 r.; do diecezji płockiej parafia wróciła w 1925 r. W lutym 1941 r. aresztowano ks. Franciszka Giergelewicza (zginął w Działdowie). Kościół zamieniono na skład, a w styczniu 1945 r. wycofujący się Niemcy podpalili go. Odbudowę prowadził ks. Aleksander Strużyński; pierwszą mszę odprawiono 11 sierpnia 1945 r.

Źródła i bibliografia