Uroczysty ingres biskupa Kaspra Borowskiego do katedry płockiej

Opis wydarzenia

Kacper Borowski (ur. 6 stycznia 1802 w Polinowszczyźnie na Witebszczyźnie, zm. 15 stycznia 1885 w Płocku) był postacią o bogatej i trudnej biografii. Profesor Akademii Duchownej w Wilnie i Petersburgu, patrolog, wcześniej biskup łucko-żytomierski (od 1848 r.), został w 1883 r. przeniesiony przez Stolicę Apostolską na stolicę biskupią w Płocku.

Jego ingres do katedry pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny na Wzgórzu Tumskim odbył się 13 maja 1883 r. i miał charakter uroczysty, z udziałem duchowieństwa diecezjalnego, kapituły katedralnej oraz wiernych. Było to symboliczne objęcie rządów w diecezji po okresie wakansu lub wcześniejszych trudności administracyjnych w Kościele na ziemiach polskich pod zaborami.

Borowski znany był jako „pasterz zesłaniec” – w okresie represji carskich po powstaniu styczniowym spędził wiele lat na Sybirze. Mimo krótkiego pontyfikatu w Płocku (1883–1885) zwrócił szczególną uwagę na sprawy formacji duchowieństwa, m.in. powiększył i podniósł poziom Seminarium Duchownego. Zmarł po niespełna dwóch latach rządów i został pochowany w płockiej katedrze.

Jego ingres wpisuje się w tradycję uroczystego obejmowania diecezji przez nowych biskupów w XIX-wiecznym Królestwie Polskim, gdzie takie wydarzenia miały nie tylko wymiar religijny, ale również wzmacniały poczucie tożsamości katolickiej społeczności w warunkach zaboru.

Źródła i bibliografia