Kasata klasztoru dominikanów i przeznaczenie kościoła „na Górkach” dla parafii ewangelickiej w Płocku

Opis wydarzenia

W okresie zaboru pruskiego (1793–1806) do Płocka i okolic napływali niemieccy osadnicy, rzemieślnicy i urzędnicy wyznania ewangelickiego. Aby zapewnić im miejsce sprawowania kultu, władze pruskie podjęły decyzję o kasacie klasztoru oo. dominikanów.

9 czerwca 1804 roku Fryderyk Wilhelm III podpisał w Charlottenburgu reskrypt kasacyjny rozwiązujący zakon. Kilka tygodni później (18 lipca 1804) do klasztoru wkroczyło wojsko pruskie, dokonując faktycznej likwidacji. Opuszczony kościół dominikański (fundowany w 1234 roku przez Konrada Mazowieckiego) został przeznaczony na potrzeby luterańskiej parafii. Formalne przekazanie obiektu parafii nastąpiło 31 sierpnia 1804 roku, a 30 września Jakub Daniel Hellmann został pierwszym pastorem i superioriem parafii płockiej.

Wydarzenie to zapoczątkowało historię stałej parafii ewangelicko-augsburskiej w Płocku i wprowadziło wielowyznaniowość do miasta, w którym od średniowiecza dominował katolicyzm. Kościół „na Górkach” (obecnie przy ul. Tumskiej) służył ewangelikom aż do 1945 roku i pozostaje jednym z najważniejszych symboli religijnej historii Płocka XIX wieku.

Źródła i bibliografia