Religia6 maja 1737

Antoni Sebastian Dembowski herbu Jelita został biskupem płockim

6 maja 1737 roku Antoni Sebastian Dembowski został kanonicznie zatwierdzony (lub wybrany i nominowany) na biskupa płockiego. Pochodzący z zambrowskiej gałęzi rodu Dembowskich herbu Jelita duchowny pełnił wcześniej funkcję referendarza wielkiego koronnego. Jego pontyfikat w diecezji płockiej trwał do 1752 roku, po czym przeniósł się na biskupstwo kujawskie (włocławskie). Był postacią aktywną zarówno w życiu kościelnym, jak i politycznym czasów saskich.

Rok1737
Lat temu289
KategoriaReligia
Źródeł3

Opis wydarzenia

Antoni Sebastian Dembowski (ur. 2 lutego 1682 w Zambrowie, zm. 17 września 1763 w Bętkowie pod Wolborzem) wywodził się z mazowiecko-podlaskiej rodziny szlacheckiej. Przed objęciem stolicy biskupiej w Płocku pełnił ważne urzędy w Koronie, m.in. referendarza wielkiego koronnego (1730–1735). Był też kanonikiem w kilku kapitułach.

6 maja 1737 roku nastąpiło jego zatwierdzenie na biskupa diecezji płockiej (według źródeł katolickich hierarchii – data confirmed). Rządy w Płocku sprawował przez 15 lat (1737–1752). W tym okresie uczestniczył w życiu politycznym Rzeczypospolitej czasów saskich, m.in. jako prezydent Trybunału Skarbowego Koronnego w 1742 roku.

W 1752 roku został przeniesiony na bogatsze i ważniejsze biskupstwo kujawskie (włocławskie), które łączył z aktywnością publiczną aż do śmierci. Nie zrezygnował całkowicie z wpływów politycznych, choć jego pontyfikat płocki oceniany jest jako mniej spektakularny pod względem wielkich inwestycji czy reform niż niektórych poprzedników.

Postać Antoniego Sebastiana Dembowskiego wpisuje się w historię diecezji płockiej w okresie późnego baroku i saskiego kryzysu państwa. Jego pontyfikat przypada na czasy, gdy Mazowsze nadal odgrywało istotną rolę w życiu politycznym Rzeczypospolitej.

Komentarze (0)

Dodaj komentarz

Komentarze są moderowane. Prosimy o kulturę i merytorykę. Nie publikujemy treści niezwiązanych z wydarzeniem.