Męczeńska śmierć św. Andrzeja Boboli – jezuity związanego z Płockiem

Opis wydarzenia

Andrzej Bobola urodził się 30 listopada 1591 r. w Strachocinie na Podkarpaciu. Po wstąpieniu do Towarzystwa Jezusowego (1611) odbył formację w różnych kolegiach jezuickich Rzeczypospolitej.

W latach 1633–1636 oraz 1637–1638 przebywał w Płocku, gdzie pełnił funkcję prefekta (dyrektora studiów) w kolegium jezuickim (obecnie teren dawnego Liceum im. Małachowskiego). Był też kaznodzieją i moderatorem Sodalicji Mariańskiej – bractwa religijno-formacyjnego dla uczniów. W tym okresie przyczynił się m.in. do ożywienia kultu św. Stanisława Kostki wśród płockiej młodzieży. Płock był dla niego ważnym etapem pracy duszpasterskiej i wychowawczej na Mazowszu, stąd później nazywany bywał „nauczycielem Mazowsza”.

W ostatnich latach życia Bobola działał głównie na Polesiu (Pińsk), prowadząc intensywną działalność misyjną wśród prawosławnej ludności. 16 maja 1657 r., podczas najazdu kozackiego na Janów Poleski (w kontekście wojen kozackich i „potopu”), został schwytany przez oddział Kozaków. Mimo okrutnych tortur (bicie, szarpanie, obdzieranie ze skóry, przypalanie, zawieszenie za nogi) nie wyrzekł się wiary katolickiej ani polskości. Zginął po kilkugodzinnych mękach – według relacji uderzeniem szabli w głowę.

Jego męczeństwo szybko zaczęło być otaczane czcią. Relikwie (naturalnie zmumifikowane ciało) wielokrotnie przenoszono (m.in. do Pińska, Połocka, a później do Polski). W 1938 r. papież Pius XI kanonizował Andrzeja Bobolę, a w 2002 r. św. Jan Paweł II ustanowił go jednym z głównych patronów Polski.

Dla Płocka postać św. Andrzeja Boboli pozostaje ważna jako święty, który przez kilka kluczowych lat swojego kapłaństwa pracował właśnie w tutejszym kolegium jezuickim, wychowując i formując kolejne pokolenia Mazowszan.

Źródła i bibliografia