Stanisław Łubieński zostaje biskupem płockim

Opis wydarzenia

Po śmierci biskupa Hieronima Cieleckiego król Zygmunt III Waza 25 kwietnia 1627 r. rekomendował kapitule katedralnej płockiej dotychczasowego biskupa łuckiego i podkanclerzego koronnego Stanisława Łubieńskiego. Kapituła na posiedzeniu 19 maja 1627 r. wybrała go jednogłośnie. Papież Urban VIII 30 sierpnia 1627 r. wydał bullę translacyjną z Łucka do Płocka; 28 września zatwierdził nominację.

Łubieński urodził się w 1573 lub 1574 r. w Łubnej koło Kalisza. Kształcił się u jezuitów w Kaliszu, następnie w Grazu, Rzymie i Perugii; uzyskał doktorat obojga praw. Od 1591 r. był sekretarzem królewskim, od 1614 r. regentem kancelarii koronnej, od 1626 r. podkanclerzym. Sakrę biskupią przyjął w czerwcu 1624 r. na Wawelu z rąk brata, Macieja Łubieńskiego, wówczas biskupa chełmskiego. W 1628 r. złożył pieczęć podkanclerską, by skupić się na diecezji.

Jego rządy w Płocku (1627–1640) przypadły na wojnę ze Szwecją. Północne tereny diecezji ucierpiały zwłaszcza zimą 1629 r., o czym Łubieński szczegółowo pisał w relacji do Rzymu z 1630 r. Jako senator wpływał na sejmiki mazowieckie i obsadę urzędów. Był zwolennikiem kontrreformacji, a zarazem — jak notują biografowie — stosunkowo tolerancyjny wobec innowierców. Przyjaciel poety Macieja Kazimierza Sarbiewskiego, sam zasłynął jako historyk: opisał rokosz Zebrzydowskiego i zestawił żywoty biskupów płockich (Series vitae, res gestae episcoporum Plocensium), wydane pośmiertnie.

Bibliotekę przekazał kapitule płockiej. Zmarł 16 kwietnia 1640 r. w Wyszkowie; pochowano go w katedrze płockiej. Następcą został królewicz Karol Ferdynand Waza.

Źródła i bibliografia