Piotr Gamrat mianowany biskupem płockim

Opis wydarzenia

Piotr Gamrat (ur. 1487 w Samoklęskach koło Jasła, zm. 27 sierpnia 1545 w Krakowie) należał do grona najbardziej wpływowych hierarchów kościelnych pierwszej połowy XVI wieku. Dzięki protekcji biskupa Erazma Ciołka, a później szczególnie królowej Bony, szybko piął się po szczeblach hierarchii.

Wcześniej pełnił liczne funkcje na Mazowszu (m.in. scholastyka i dziekana płockiego) oraz był biskupem kamienieckim (od 1531) i przemyskim (od 1535). 17 sierpnia 1537 roku, po przeniesieniu Jana Chojeńskiego na biskupstwo krakowskie, Gamrat otrzymał prowizję na diecezję płocką. Sakrę biskupią przyjął dopiero 8 lutego 1538 roku i w tym samym dniu odbył ingres.

Jego rządy w Płocku trwały zaledwie kilka miesięcy. Już 29 lipca 1538 roku został mianowany biskupem krakowskim, a w 1541 roku – z zachowaniem stolicy krakowskiej – arcybiskupem gnieźnieńskim i prymasem Polski. W ten sposób połączył w swoich rękach dwie najważniejsze diecezje Rzeczypospolitej.

Choć pobyt Gamrata w Płocku był krótki, wpisywał się w okres intensywnych zmian personalnych na stolicy biskupiej, charakterystyczny dla czasów Zygmunta I Starego i Bony. Sam Gamrat zasłynął później jako zdecydowany przeciwnik reformacji, reformator administracji kościelnej oraz mecenas, a zarazem postać o kontrowersyjnym, świeckim stylu życia.

Źródła i bibliografia